De gesprekken die volgden hadden vrijwel dezelfde inhoud. Er was in New York een vliegtuig tegen de Twin Towers gevlogen. Halverwege het gesprek sloeg de paniek aan de andere kant van de lijn bij beide bellers toe: “Nee, nu vliegt een tweede vliegtuig het gebouw in!” Of we direct naar de televisiestudio’s wilden komen. Mijn vrouw moest extra nieuwsuitzendingen presenteren en ik werd in die jaren regelmatig uitgenodigd om luchtvaartnieuws te duiden op radio en televisie.

Het werd een dag vol afschuw en ongeloof. Uiteindelijk ben ik die middag en avond in zes verschillende studio’s geweest. Op tientallen schermen zag ik alle beelden die vanuit New York binnenkwamen. Op het moment dat de eerste toren instortte, besefte ik dat deze aanslag maar weinig luchtvaartduiding nodig had. Het werd al snel duidelijk dat de vliegtuigen gekaapt waren en dat de kapers met een gewetenloze zelfmoordactie niet alleen zichzelf en alle inzittenden van de twee vliegtuigen hadden vermoord, maar naar schatting ook honderden onschuldige mensen in de torens en op de grond. Later werd bekend dat er nog twee vliegtuigen gekaapt en bewust gecrasht waren. Het was een terroristische aanslag die zijn weerga niet kende. Een zorgvuldig gecoördineerde aanval op het kapitalistische westen.

Alle hoop op een betere wereld die er op dat moment nog was, is die dag begraven onder het puin van de Twin Towers. Elf september markeert het moment dat de verdeeldheid tussen verschillende groepen aardbewoners tot onaangename hoogte begon te stijgen. In de luchtvaart en aan de landsgrenzen hebben we de afgelopen vijfentwintig jaar kunnen zien hoe onze samenleving veranderde. We vertrouwen niemand die naar een ander land reist. Alleen met het juiste ticket, de juiste papieren en een geldig paspoort, voorzien van de vereiste stempels en visa, mag je door naar de volgende ronde, die van de veiligheidscontrole. Daar worden reizigers en bijbehorende handbagage zorgvuldig gescand en zo nodig gevolgd door ongewenste intimiteiten. Dat gebeurde vijfentwintig jaar geleden niet. Inmiddels zijn we eraan gewend en ik begrijp natuurlijk echt wel waar dit hele circus vandaan komt. Maar het draagt allemaal niet bij aan de vooruitgang van de mensheid.

De afgelopen vijfentwintig jaar zijn voor mij persoonlijk weliswaar vrij zonnig verlopen, maar tegelijkertijd besef ik maar al te goed dat ik tot een hele kleine minderheid behoor. De meerderheid van de mensheid heeft sinds die elfde september in 2001 maar bar weinig vertrouwen in de toekomst, laat staan dat die zonnig zou kunnen zijn. Daar moeten we nu echt wat aan doen. Met zijn allen! Maar wie wijst ons de weg? Wie is in staat om die verschrikkelijke verdeeldheid weg te nemen?