In 1926 werd de Rotterdamsche Aero Club (RAC) opgericht. In 1927 kreeg de RAC op Waalhaven een eigen clubgebouw, begon zij met Pander-lesvliegtuigen vliegers op te leiden en stond zij aan de wieg van de Nationale Luchtvaartschool. De RAC hielp andere aeroclubs op weg en bracht de jonge luchtvaart met vliegfeesten, rondvluchten en wedstrijden onder de aandacht van het grote publiek.

In 1933 waren Charles Lindbergh en Anne Morrow Lindbergh bij de club te gast tijdens hun onderzoek naar toekomstige luchtverbindingen over de Atlantische Oceaan. In 1936 verhuisde de RAC naar Ypenburg, aan de ontwikkeling waarvan zij zelf had bijgedragen. De Tweede Wereldoorlog legde het vliegen stil, maar niet het geloof in de toekomst. Cor Kolff, de eerste voorzitter van de RAC, zette zich na de oorlog daadkrachtig in voor een nieuwe Rotterdamse luchthaven. In 1957 vestigde de club zich op Zestienhoven, het huidige, Rotterdam The Hague Airport.

De RAC is de oudste nog bestaande vliegclub van Nederland en behoort tot de langst bestaande vliegclubs en vliegscholen van Europa. Een jaar gelden toen ik lid werd wist ik eerlijk gezegd ook niet dat de RAC zo een rijke geschiedenis had. Misschien geldt dat voor meer lezers. Juist daarom moeten wij deze geschiedenis doorvertellen en vieren. Wat wij niet kennen, kunnen wij immers ook niet waarderen. Wat wij niet waarderen, dreigen wij ongemerkt te verliezen. Zo dwalen we van onze koers af naar een zinloze bestemming.

Verleden en heden zijn niet van elkaar los te koppelen zolang wij ons blijven ontwikkelen. Het verleden laat zien waar wij vandaan komen. Het heden bepaalt wat wij met die erfenis doen. De toekomst ontstaat vervolgens uit de keuzes die wij vandaag durven maken. Stilstand is daarbij geen neutrale positie. In een wereld die voortdurend verandert, wordt stilstand onvermijdelijk achteruitgang.

Het voortbestaan van de RAC lijkt binnen het grote debat over infrastructuur, milieu en duurzaamheid misschien een klein element. Toch laat juist zo’n vereniging zien waartoe Nederland in staat is wanneer overheid, ondernemerschap, opleiding, techniek en betrokken burgers elkaar weten te vinden. De RAC is meer dan een vliegclub. Zij is een tastbaar bewijs van Rotterdamse handelsgeest, wilskracht en samenwerking over generaties heen.

Zoals in een cockpit kan niemand de toekomst alleen besturen. Een veilige vlucht vraagt om een gezamenlijke koers, betrouwbare informatie, duidelijke verantwoordelijkheden en mensen die elkaar durven aanspreken en ondersteunen. Datzelfde geldt voor onze infrastructuur. Duurzaamheid, leefbaarheid en bereikbaarheid mogen niet tegenover elkaar worden geplaatst. Onze opdracht is ze met innovatie, vakmanschap en verstandig beleid met elkaar blijvend te verbinden.

Waar ooit met oude toestellen werd gevlogen, worden nu nieuwe generaties vliegers opgeleid met moderne Diamond DA40-vliegtuigen, net zoals bij de KLM Flight Academy. De techniek veranderde ingrijpend. Maar de menselijke waarden bleven hetzelfde: discipline, veiligheid, verantwoordelijkheid en de bereidheid om van en met elkaar te leren. Daar ligt misschien wel de diepste betekenis van honderd jaar RAC en de toekomst in het algemeen. Vooruitgang betekent niet dat wij het verleden achterlaten. Vooruitgang betekent dat wij het beste en de geleerde lessen ervan meenemen.

Op 19 september viert de RAC haar honderdjarig bestaan op Rotterdam The Hague Airport. Dat is meer dan een jubileum. Het is een moment om te beseffen dat hoop wordt gevoed door herinnering, verbondenheid en gezamenlijk handelen.

In deze bange dagen van oorlog, crises en financiële onzekerheid is hoop geen naïeve luxe. Hoop is hier de koers die wij kiezen zodat de gewenste bestemming zichtbaar wordt. Zij voert ons weg van angst en verlamming. Zij brengt ons naar het licht van vertrouwen, verbinding en verlossing. Niet omdat de omstandigheden vanzelf verbeteren, maar omdat sterke mensen besluiten om samen in beweging te komen.

Vijfhonderd jaar geleden koos Nederland vanuit zijn havens het ruime sop de wereld over. Honderd jaar geleden keken Rotterdamse pioniers omhoog. Nu zijn wij aan zet. Willen wij blijven verdienen, handelen, opleiden en internationaal verbonden blijven, dan moeten wij opnieuw kiezen voor visie, samenwerking en draagvlak, maar vooral daadkracht. Niet lullen maar poetsen. Dat zeggen ze in Rotterdam niet voor niets.

RAC van harte gefeliciteerd met deze mijlpaal en nog vele jaren. Nederland verdient niet alleen een luchtvaartgeschiedenis om trots op te zijn. Nederland verdient een luchtvaarttoekomst die ons hoop geeft. Zo, dat wilde ik even kwijt. En nu weet u ook weer wat meer.