“Kijk”, zei de stewardess glimlachend, “nu weet je ook eens hoe het daarboven eruit ziet en waar de stewardessen slapen.”

Ik maakte een grapje. “Ga jij later ook vliegen?”

Zonder enige twijfel en snel kwam het vastberaden antwoord.

“Ja. Ik wil later piloot worden.”

Dat soort momenten blijven hangen. Voor mij was het enthousiasme herkenbaar, juist omdat ze het zo puur uitsprak. Geen politiek. Geen discussietafels. Geen actiegroepen. Gewoon een meisje dat naar een vliegtuig kijkt zoals de generaties vóór haar dat ook deden. Met verwondering. Met nieuwsgierigheid. Met enthousiasme. Voor mij heel herkenbaar, het vastberaden doel, de droom en de wens najagen.

En eerlijk gezegd zie ik dat enthousiasme vaker terug.

De afgelopen tijd bezocht ik onder andere open dagen van de Hogeschool van Amsterdam en TU Delft waar luchtvaartopleidingen en luchtvaarttechniek volop in de belangstelling stonden. Lange rijen. Geïnteresseerde studenten. Ouders die vragen stelden. Jongeren die met glimmende ogen naar simulatoren, techniek, operaties en vliegtuigen keken. Het was een zeer positieve vibe die daar hing.

Dat beeld is belangrijker dan veel mensen denken.

Want soms ontstaat in het publieke debat bijna het idee dat luchtvaart iets is waar je je vooral voor moet schamen en verontschuldigen. Alsof passie voor vliegen iets ouderwets of ongewenst zou zijn geworden. Maar de werkelijkheid die ik zie, is totaal anders. Gelukkig is het shamen, blamen en cancellen op zijn retour. De jeugd ziet uitdagingen, passie en de toekomst van een vorm van infrastructuur.

De jeugd kiest nog steeds in vrijheid de vervolgstudie. En dat is eigenlijk heel gezond, dat daar geen restrictie of politieke agenda achter ligt.

Luchtvaart is namelijk geen luxe hobby van een paar rijke enthousiastelingen. Het is een essentieel onderdeel van onze moderne wereldwijde infrastructuur. Net zoals havens, spoorlijnen en snelwegen dat zijn. Het verbindt economieën, families, kennis, zorg, handel en culturen. De wereld waarin wij vandaag leven draait om die internationale verbinding.

Juist daarom vind ik het zo mooi dat jonge mensen nog steeds gepassioneerd, zelf durven te kiezen waar hun hart ligt. En geloof mij, niks is belangrijker dan het volgen van je hart, zeker als dat je toekomstige baan is waar je nog lange tijd van kan genieten. Niet omdat het “moet”. Maar omdat ze daar positieve energie van krijgen.

Dat blije meisje achterin de 777 dacht niet aan beleidsnota’s, Greta, XR of andere Nederlandse maatschappelijke discussies. Zij keek naar een cockpitdroom. Naar een wereld van techniek, teamwork en verantwoordelijkheid.

En misschien is dat precies de kracht van luchtvaart. Mensen voelen, verbeelden en verlangen het.

Dat merk je ook aan vliegend personeel zelf. Wij zeggen eigenlijk bijna nooit: “Ik ga werken.” Wij zeggen vaak: “Ik ga vliegen.” En als het werk niet als verplichting aanvoelt is het elke dag feest.

Dat lijkt een detail, maar het zegt heel veel.

Vliegen is voor velen van ons nooit alleen een baan geweest. Natuurlijk hoort professionaliteit erbij. Discipline. Training. Verantwoordelijkheid. Maar diep van binnen blijft het ook de liefde voor het vak. Een bijzondere combinatie van techniek, menselijk handelen en vrijheid.

Misschien herkennen mensen dat gevoel onbewust.

Want ondanks alle veranderingen blijft vliegen voor veel mensen iets magisch houden. De gedachte dat je met honderden mensen veilig door de nacht boven oceanen vliegt. Dat techniek, samenwerking en vertrouwen daar samenkomen. Dat spreekt gelukkig nog steeds tot de verbeelding.

Want een samenleving die jongeren vrij laat kiezen voor hun toekomst, is een gezonde en gelukkige samenleving. Of iemand nu kiest voor treinmachinist, scheepsbouwkundige, leraar, verpleegkundige, automonteur of piloot.

Vrijheid betekent immers ook dat mensen zelf mogen bepalen waar hun talenten en dromen liggen. En ook de vrijheid hebben om te kiezen welke vorm van transport.

Zo zag ik het op die open dagen én achterin die Boeing 777, de fantastische luchtvaartdroom leeft nog volop. Misschien wel veel meer dan sommige mensen denken. En wie de jeugd heeft…