“Ah! Hé hallo Berkelmans, doen wij samen de vlucht? Wat leuk meid!”, zegt Jet. “Alles goed met. je?” Handshake. Glimlach. Teamgevoel.

Ze schuiven aan voor de briefing. Maar net voordat ze beginnen, vraagt Jet, een tikje beschamend , ongemakkelijk, maar plichtsgetrouw: “Zeg Berkelmans… niet om het een of ander, maar uh je weet dat ik het sinds vorige week móét vragen hè. Heb jij jouw brevet op zak? Mag ik ’m even zien?”

Brekelmans’ mooie grote ogen worden nog groter. “Oh… sorry vergeten. Ik wist niet dat ik dat bij me moest hebben. Ligt nog thuis. Uurtje rijden.”

Jet schrikt. "Normaal zit dat brevet toch gewoon bij je paspoort en je medical?

Oké. Geef je paspoort dan maar even, dan bel ik IL&T ter verificatie.”

Even later komt Jet terug. Rood aangelopen. Geschrokken. Verbaasd en ook "een beetje" gebroken in het vertrouwen.

“Ik kan mijn oren niet geloven,” zegt ze. “Je hebt helemaal geen brevet. In de databank staat alleen je rijbewijs. Verder niks. Hoe kan dat?”

Brekelmans geeft het toe: “Ja… ik heb mijn CV een beetje opgeleukt. Mijn cv is… eh… bij elkaar gesprokkeld. Maar ik heb wél heel veel flightsimulator op de PC gedaan. En dat kan ik best heel goed hoor in mijn kamertje thuis. Dus ik dacht: dat valt vast niet op.”

Maar in de luchtvaart valt het gelukkig wél op. De vlucht van Berkelmans en Robben gaat hier gelukkig niet door. Passagiers worden omgeboekt naar een maatschappij met echte piloten met echte aantoonbare bevoegdheden.

Gelukkig hebben passagiers bescherming tegen dit soort praktijken en kunnen ze kiezen met wie ze vliegen voor elke prijs.

“Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk wel dat ik het kan” is een quote die vaak aan Pipi Langkous wordt toegedicht, maar die ze nooit gebruikte. Oók een vrolijke meid met mooie ogen.

Maar wie beschermt ons tegen dit niveau van ‘ik dacht dat het wel kon’ bij overheid en politiek? Met die maatschappij van Robben en Berkelmans ga ik in ieder geval niet vliegen, nooit! En hoe is het met jou vertrouwen? Gaat het weer een beetje?